Aşağıdaki mektubu duyarlı bir okurumdan aldım. Önemli gözlemlerini sizinle paylaşıyorum.
Hayırlı akşamlar, size kısaca yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum. Şu kısacık diyalogumla doğrudan giriyorum konuya: -“Evde en çok kiminle oynuyorsun?” -“tabletimle”. Çocuk psikolojisine değer verdiğim için çocuklarla ilgilenmeyi ve onları izlemeyi seviyorum. Bu sefer izleyebileceğim çok bir şey yoktu ne yazık ki. 6 yaşında tatlı bir kızı diğer çocuklarında bulunduğu bir ortamda saatlerce tabletle, tabletin şarjı biterse de telefonla oynadığını izleyebilmiştim sadece. Anne ve babasına baktığımda onların da aman çocuk ağlamasın, aman onları rahatsız etmesin diye çocuğa ellerindeki bütün telefonları sunduklarını gördüm.
Çocuğu ellerini yıkarken yalnız bulduğumda onunla kısa bir sohbet etmek istedim. Oynamayı severmiş, çok da oynarmış – bunları anlattı bana. Peki evde en çok kiminle oynadığını sorduğumda, bir çocuktan almamam gereken bir cevap aldım: TABLETLE!
Buna karşılık gerçekten bu kızın sadece tabletle mi iyi anlaştığını öğrenmek için bir kart oyunu çıkardım. Ve küçük kız gerçekten yanıma gelip benimle huzurlu bir şekilde, gayet eğlenerek oynadı.
Bazı ailelerin çocuklarını anlaması çok zormuş bunu gördüm. Çocuğun tablete ihtiyacı olduğunu düşünüyorlardı… Bilmiyorlardı ki o çocuğun ilgiye ve birazcık sevgiye ihtiyacı var! Ailelerin biraz da olsa bu konuda dikkatli davranmalarını dilerim… Sevgilerimle…
Bana yazdığı için okuruma teşekkür ediyorum. Çocuklarımızın gelişiminde “Geliştiren Anne Baba” bilincinde olmayı çok önemsiyorum. Böyle bir bilincin gelişmesine önem veren ve velileri aydınlatmak için GELİŞTİREN ANNE BABA kitabını okuma grupları oluşturan çok sayıda öğretmene ve okul yöneticisine buradan teşekkür ediyorum. Lütfen hatırlayalım ve hatırlatalım: Çocukluk bir toplumun geleceğinin köklerinin atıldığı ve hiç bir zaman geriş dönüşü olmayan bir dönemdir.
İyi ki varsınız! selamlar, sevgiler. (27.01.2018)
